ડેટ્રોઈટના ડૉક્ટરની ગિરફ્તારી, ખતના વિષે વાતચીત કરવા માટેની એક તક છે

(આ આર્ટિકલ પહેલા સહિયો દ્વારા તારીખ 14 મે 2017ના રોજ અંગ્રેજીમાં પ્રકાશિત કરવામાં આવ્યો હતો. Read the English version here.)

લેખક: અનામી

ઉંમર : 33
દેશ : પુણે, ભારત

મારા પર ‘ખતના’ની પ્રક્રિયા કરવામાં આવી હોવાનું મને સ્પષ્ટ રીતે યાદ હોવા છતાં મેં મિસાક લીધા પછી, દાઉદી બોહરા સમાજમાં અપનાવવામાં આવતી આ પ્રથા વિષે મેં પ્રશ્ન કરવાની શરૂઆત કરી. આ પ્રથા હંમેશા ખોટી લાગતી હતી પરંતુ, જો મારી માં, બહેન અને સમાજના લગભગ બધા જ લોકો આ પ્રથાને અપનાવતા હોય ત્યારે હું કેવી રીતે પ્રશ્ન ઉઠાવી શકું?

હું -મસ્જિદમાં જતી, ઉપવાસ કરતી અને મારા પાસે જેવી અપેક્ષા રાખવામાં આવે તે બધું જ કરતી એક નાની આજ્ઞાકારી બોહરા દીકરી હતી.મિસાક લીધા પછી, એક બોહરા બૈરા તરીકે મારા પરની કઠોર મર્યાદાઓમાં વધારો થવા લાગ્યો. ‘ખતના’ વિષે જાણવાની મારી ઉત્સુક્તાને કારણે હું તે વિષેની માહિતી શોધવા લાગી. પરંતુ પ્રામાણિક્તાથી કહું તો ગુગલમાં શું ટાઈપ કરવું તે પણ મને ખબર નહોતી. અંતે ગમે તેમ કરી જ્યારે મેં તે માહિતી શોધી ત્યારે, આફ્રિકામાં થતાં બૈરાઓના જેનિટલ મ્યુટિલેશનના લોહીલુહાણ ફોટાઓથી મારા કૉમ્પ્યુટરની સ્ક્રીન ભરાઈ ગઈ પરંતુ, બોહરા સમાજમાં આ પ્રથા અપનાવવામાં આવી રહી છે તે વિષે બહુ જ થોડી માહિતી હતી અથવા તો તેવી માહિતી ઉપલબ્ધ જ નહોતી. સ્પષ્ટ છે કે બોહરા સમાજમાં આ બાબત વિષે વાત કરવાની મનાઈ હતી પરંતુ, મારી કૉલેજની એક સહિ હતી જે મારી ઉંમરની બોહરા દીકરી હતી અને મનેતેના પર વિશ્વાસ હતો. તેણીએ કહ્યું કે “મને લાગે છે કે જ્યારે આપણે મોટા થશું ત્યારે આપણને કોઈ સમસ્યા આવી શકે છે અને કદાચ આપણે ક્યારેય સેક્સનો આનંદ નહિં લઈ શકીએ.” એ તેણીના જ્ઞાનની મર્યાદા હતી અને તેણી પણ મારા જેટલી જ કનફ્યુઝ હતી. મારા ગુસ્સામાં વધારો થઈ રહ્યો હતો કારણ કેસમાજના ઘણા નિયમો ખાસ કરીને, બૈરાઓ માટેના નિયમો લોજિક વિનાના, જૂનવાણી અને એકદમ બિનજરૂરી હતા અને તે બધામાં ‘ખતના’ પ્રથા સૌથી વધુ ક્રૂર હતી.

મારા પોતાના અનુભવ કરતા, મારી મોટી બહેનની દીકરી જ્યારે સાત વર્ષ (જે ઉંમરે ‘ખતના’ની પ્રક્રિયા કરવામાં આવે છે)ની થઈ તે સમય મારા માટે ખૂબ જ કઠીન હતો. એ બાબત સ્પષ્ટ હતી કે મારી બહેન અને માં બન્ને આ પરંપરાને ચાલુ રાખવાની યોજના કરી રહ્યાં હતા. મારી માસુમ ભત્રીજીને ડરતી જોઈહું એકદમ અસહાય અને નિરાશા મેહસુસ કરી રહી હતી. અંગને કાપ્યાની પછીની રાત્રીએ તેણીને પીડામાં જોઈને મને ખૂબ જ દુઃખ થયું. આ ક્રૂર પ્રથાની આસ્થા ધાર્મિક અને સંસ્કૃતિક રીતે એટલી બધી ઊંડે સુધી છે કે તેને ઉખાડી ફેંકવી ખૂબ જ મૂશ્કેલ છે. જો કોઈ બદલાવ આવવો જોઈએ તો તે સમાજની અંદરથી જ આવવો જોઈએ. પરંતુ, જ્યારે કોઈ એ વિષે બોલવા જ તૈયાર ના હોય તો, કેવી રીતે બદલાવ આવી શકે?

અમેરિકામાં નાની દીકરીઓ પર ‘ખતના’ પ્રક્રિયા કરતા ત્રણ ડૉક્ટરોની ગિરફ્તારીના સમચાર ફેલાઈ રહ્યાં હોય, આપણા માટે એ ખૂબ જ અગત્યનું અને મહત્વપૂર્ણ બની જાય છે કે આપણે સમાજની અંદર તે વિષે એકબીજા સાથે વાત કરીએ. મને ખાતરી છે કે આપણા સમાજની અંદર એક પણ બૈરી એવી નહિં હોય જેણે ક્યારેય આ પ્રથા સામે પ્રશ્ન ઉઠાવ્યો ના હોય. અંતે, કેવી રીતે કોઈ માં ઈચ્છાપૂર્વક પોતાની દીકરીને આવી પીડા સહન કરવા દે? મોઢું ફેરવી લઈ, મિશિગનમાં જે કંઈ થયું તેનાથી આપણે કંઈ લેવા-દેવા નથી એવું માનવાના બદલે, આપણે તે વિષે વાત કરી અને પ્રશ્ન ઉઠાવી, તેનો એક તક તરીકે ઉપયોગ કરવો જરૂરી છે.

આ સમાજમાં હું મોટી થઈ હોવાથી, હું આ સમસ્યાના દરેક પાસાઓને સારી રીતે સમજું છું, કોઈપણ બોહરા આ બાબતમાં વાત કરવા ઈચ્છતા નથી કારણ કે તે ગુપ્ત અંગો અને બૈરીઓના જાતીય અંગોવિષેની વાત છે અને સેક્સ વિષે વાત કરવાનીમનાઈ છે. પરંતુ, કુટુંબીજનો અને મિત્રોના નાના-નાના સમૂહોમાં સાથે મળી આપણે આ જૂનવાણી પ્રથાને ફરી તપાસવી જરૂરી છે. હવે સહિયો જેવી નોન-પ્રોફિટ સંસ્થાઓ ઉપલબ્ધ છે, જે સમાજના લોકોને માહિતગાર અને શિક્ષિત કરવા વચનબદ્ધ છે. એવા ઘણા વૈજ્ઞાનિક ડૅટા ઉપલબ્ધ છે જે સાબિત કરે છે કે આ પ્રથા અપનાવાથી કોઈપણ પ્રકારનો લાભ થતો નથી. આપણાંમાથી જે લોકો ઈચ્છતા હોય તેમણે, મદરસા અને કૉલેજો, અન્ય સામાજીક સંસ્થાઓ અથવા પીટિશન પર સહી કરવા દ્વારા આપણા અનુભવોને શેર કરવાના માર્ગ શોધવા જરૂરી છે. એવી વ્યવસ્થા સામે આપણે આપણો અવાજ બુલંદ કરવો જરૂરી છે, જે સમાજના લોકો માટે ઘાતક હોય અને ‘ખતના’ જેવી ક્રૂર પ્રથા સમાજના લોકો માટે લાભદાયક છે તેવું બ્રેનવૉશ કરે.

પૂરા વિશ્વમાં મારી ઘણી એવીસહિયો છે જેમને નાની-નાની દીકરીઓ છે અથવા તો નજીકના ભવિષ્યમાં તેમને ત્યાં નાના બચ્ચાઓ જન્મ લેશે. અવશ્ય તેઓ તેમની દીકરીઓને પ્રેમ કરે છે અને તેમને આવી ક્રૂરતાનો ભોગ બનવા દેવાનું પસંદ નહિં કરે પરંતુ, રિતરીવાજનું પાલન કરવાની તલવાર માથા પર લટકી રહી હોવાથી, તેની વિરૂદ્ધ ઉભા રહેવાની તાકત બહુ ઓછા લોકોમાં છે. સ્વતંત્ર રીતે વિચાર કરવાનો આપણો અધિકાર છીનવી લેવામાં આવી રહ્યો છે અને આપણે આપણા ધાર્મિક આગેવાનોને પ્રશ્ન કરવાની હિંમત કરતા નથી.પ્રત્યેક દિવસે, વિશ્વભરમાં અનેક દીકરીઓ આ પીડામાંથી પસાર થાય છે અને હંમેશા માટે તેમના જીવનમાં અસરો છોડી જાય છે.સમય ઝડપથી પસાર થઈ રહ્યો છે અને આવી પ્રથા સામે આપણે આપણો અવાજ બુલંદ કરવો જરૂરી છે તેમજ હવે, આ પ્રથાને બંધ કરવા આપણે આપણા ધાર્મિક આગેવાનો સામે માંગ કરવી જરૂરી છે.

Advertisements

The unsolved riddle: conversations with survivors (Part 1)

By Hina Javed

(This article is the second in a series of personal essays by Hina Javed about her experience of reporting on FGC in Pakistan. Read the first part here: Violated Hopes: My struggle to report on Female Genital Cutting in Pakistan)

That night, after witnessing truth being replaced with the censor’s lie, I spent hours alone in my room, flinching at every little thought that crossed my mind. I sat on the tiniest corner of my bed, locked in a deep sulk. In the ensuing minutes and the quiet of that night, thoughts frantically raced through my head in an attempt to find the answer. Was the issue of female genital cutting (FGC) so intimidating that it could not be expressed aloud in the Pakistani media? Was this the way of patriarchy? It made you suffer in silence.

I traced my steps back to where I had deviated from the norm. The more I struggled to solve the mystery of why my well-researched article on FGC in Pakistan was no longer going to be published, the more I was convinced that the questions would be put away in the recesses of my mind, like an unsolved riddle.

In that instant, brief fragments of past conversations bubbled up in my consciousness. How bizarre it was that the reminders came flooding in at the very moment disorder took over my existence. I was now back to square one, having my first conversation with Amber* after she acknowledged the existence of FGC so matter-of-factly.

“But why would you cut an innocent girl who is still tasting the sweetness of childhood?” I asked, trying to make sense of it all.

“There is no harm in it,” Amber spoke with an indifference. “It makes the child pure for the rest of her life. We live in a sinful age where girls deviate when they hit puberty. Khatna is done to preserve their chastity and it’s a good thing!”

I nodded, less in agreement, and more as a courtesy to show I was listening.  

“You know how in foreign lands girls explore their sexuality before tying the knot?” She said in an almost condescending tone. “Circumcised girls don’t indulge in such things.”

Amber’s words hit me like a ton of bricks. We had been friends for some time now and frequently discussed women’s rights, consent, and feminism. In every conversation, it surprised me how much the two of us thought alike. However, this time I could not believe my ears as I listened to her justify female genital cutting.

I held myself from lashing out in protest at her promoting FGC. As Amber’s friend, and not a journalist, I could have countered her justifications. But, I refrained from hurting her religious sentiments and gave her the benefit of doubt to see if I was missing a point.

“But doesn’t it hurt a girl’s sexuality as she grows up?” I asked, my face scrunching up into an expression of worry. “What if your daughter doesn’t want this for herself?”

“It doesn’t work like that,” Amber said, softening her tone. “There was a time when family elders used to mask reality and constantly take us by surprise. There was less communication and more innocence. But, when it came to my daughter, I mentally prepared her for it ahead of time.”

I nodded, again less in agreement and more in courtesy.

“The doctor asked me not to hide anything from my daughter. In fact, this doctor is so professional,she doesn’t circumcise girls without their consent.”

“What was your daughter’s reaction like?” I asked in a muffled tone, full of disbelief at what Amber was telling me.  

“She was scared and had her fears, but she knew what was coming. After a few conversations, she made peace with it,” Amber went on. “My daughter will never blame me because I took her consent. Mothers who do it without their daughter’s consent are wrong, in my opinion. There is no harm in asking. They are girls. They will understand.”

Listening to Amber made me realize how we, as a society, misunderstand the concept of consent. The definition of ‘consent’ is written in crayon; raw, unfinished, unprocessed. What is confusing to a great many people is that consent cannot be given by a minor who because of their age cannot grasp the full implications of what is happening to them. Consent is more than forcing a grudging “yes” out of someone; it means getting informed permission from a person when they have the reasoning capacities of an adult. This lack of understanding consent can cause a lifelong impact on a girl’s sexuality when they are an adult – one that is eternally painful.

Amber and I gauged each other’s expressions with an uncertainty only we could discern. She was patient with my questions, but now I could feel a thought forming at the edge of her consciousness. She was wondering if perhaps I viewed her differently, thought negatively of her actions. She was starting to get a little frazzled. I changed the topic and asked her if I could call the following day.  

That night, I decided to pursue this topic as a story. I perused online resources and posted in a few closed forums to connect with more survivors. The mere thought of doing a thorough investigation on a topic as sensitive as FGC seemed far-fetched – almost impossible. I received several warnings from friends and colleagues asking me to back off. I didn’t.

The next day, I brewed coffee, cleaned my work space, drafted the questions and called Amber. Since my journalistic hat was now on, I decided to remain neutral – barely interrupting her as she spoke.

“Hello!” Amber said after picking up her phone.

“Hi!” I responded.

We waited for each other to fill the silence as if we had yet to discover the language in which we could really communicate on this topic.

“I hope I am not being a bother,” I said after 60 seconds.

“Not at all! Shoot me your questions, but please conceal my identity,” she requested.

“How prevalent is the practice in your community?” I asked as I checkmarked the question in my notebook.

“Well, it’s certainly not decreasing. I would say the trend is static. As hard as it would be for an outsider to believe, it’s still widely practiced by the current generation of Bohras,” she said. “It is a religious compulsion which everyone has to perform. Those who are doing it, continue the trend by passing their beliefs and values down the generations.”

“What do you think about the people who do not practice it?” I asked next.

“There are good and bad people in every community. While I won’t say those who have opted out of it are bad people, they could just be skeptical and unclear about the practice. Either way, it’s their belief and choice,” she said with a heavy heart. “But it is sad that nobody is there to clear the doubts of those who are distrustful of this practice.”

I paused for a brief moment to reflect on what she said and then asked, “How are they supposed to learn the reasoning behind this practice?”

Amber had been waiting for me to ask this question. She wanted me to explain her side of the coin. Perhaps, even promote it.

“Hina, I want to make this concept very clear to the general public. We face so much hostility from people; those who have failed to understand the essence of circumcision. They are the ones who have lost its meaning to time and are trying to garner attention from the rest of the world,” she poured her heart. “Not everyone is able to understand its absolute significance because it’s not easy to digest.”

“Would you like to explain the significance?” I asked.

“There’s a lot of depth to this practice. Even if I explain it to you, you will not understand and definitely won’t be able to do justice breaking it down in your article,” she responded.

“Can I try?” I asked in a faint voice.

“I will first look for an answer myself, and whatever I take from it, I will pass it on to you. It is necessary for me to seek a scholar’s counsel first.”

“Of course!” I said politely. “You can take your time. I would be delighted to write about the flipside too. It’s my job to balance the narrative.”

In that instant, the phone went silent at the other end.

“Hello? Hello?! Amber?” I kept saying, talking only to myself.

A few days later Amber called me back to apologise for the abrupt way our phone call ended. Her mother-in-law had flipped after hearing Amber utter the word Khatna to a stranger on the phone and told her to get off the phone. The overwhelming pressure mounted by her mother-in-law caused Amber to tell me that she would have to end her participation in my investigation. “I’ll try to answer most of your questions today, but I am afraid I will no longer be able to help you with this,” she said, a hint of fear in her tone.

“It’s okay, Amber. The last thing I want you to be is uncomfortable. It’s your choice to go ahead with it or opt out.” I answered.

“Hina, as promised, I reached out to a scholar. He refused to be quoted, so I will answer on his behalf and add a bit of my own knowledge.”

“That’s absolutely fine.” I said, then she shared with me her bit of knowledge.

“I will give you an example which will basically sum up everything. You know how when we read the Holy Book, there are certain words that have no meaning, or perhaps have layers of meanings? Circumcision is like that. There is so much depth to it that we will fail to understand it. A one liner won’t do it justice.”

Once again, her reponse left with me more questions instead of answers. I was now more determined in my quest for clarity. Suddenly, it was no longer about my next exclusive story and I fast realised that the only way to end my curiosity would be to ask more questions. It was now a matter of reaching out to the right people in the hope of getting to the bottom of the ambiguity surrounding khatna.

Time to pick up that phone, Hina, I thought to myself. And just like that, I embarked on my quest to search for answers. Little did I know that the journey ahead was full of obstacles, some of which would stretch me to the point that my existence was bursting at the seams.

*Amber is a pseudonym. The person’s original name has been changed to protect her identity.

ખત્ના કરાવવી કે નહીં? આપણી દીકરીઓને મોટી થવા દો અને જાતે નિર્ણય લેવા દો

લેખિકા : ઈન્સિયા
વય : ૩૪ વર્ષ
શહેર : મુંબઈ, ભારત

હું એક જાણીતા અને સુશિક્ષિત પરિવારની સભ્ય હોવાથી મને હંમેશા કશુંક જુદું વિચારવાની તક મારા કુટુંબે આપી છે. અમારી કોમના નિયમોને ધ્યાનમાં લીધાં વિના, મારા માતાપિતા હંમેશા મને ટેકો આપતા આવ્યા છે. મને શિક્ષણ અપાયું હતું અને મારા ભાઈઓની જેવા સરખા અધિકારો અપાયા હતા. મારી વાતની કદી ઉપેક્ષા નહોતી કરાતી અને મારા અભિપ્રાયોને ધ્યાનમાં લેવાતા હતા. હું એક દીકરી હતી, પરંતુ મારી સાથે એક દીકરા જેવા વ્યવહાર કરાતો હતો.

પણ અમારી કોમ સહેજ વધુ એકબીજાની સાથે નજીકથી સંકળાયેલી હોવાથી, મારે શું કરવું જોઈએ તે વિશે બોલવાનો દરેકને અધિકાર હતો. મારા પરિવારમાંની તમામ મહિલાઓ અમારા પર તેમના વિચારોને પ્રભાવ પાડી રહી હોવાથી, મારી વય જ્યારે સાત વર્ષની હતી ત્યારે મારી માતા સંમત થયાં હતાં કે મારે ખત્ના કરાવવી જોઈએ.

એ દિવસ મને આજે હજી પણ સ્પષ્ટપણે યાદ છે. મારી ખત્ના કરાવવા માટે મારી માતા અને માસી પુણેમાં આ મહિલાના ઘરે લઈ ગયાં હતાં. કદાચ હવે દુ:ખાવો મને યાદ નહીં આવે, પરંતુ એ દિવસનો ભય, ઉદાસીનતા અને અવિશ્ર્વાસ હજી કાયમ છે. મારી અનેક પિત્રાઈ બહેનો હજી મને પૂછે છે, ‘‘જે કંઈ બન્યું તે વિશે તું શા માટે આટલી બધી વ્યથિત છે? શું તેથી આપણે કોઈ પણ રીતે બદલાયાં છીએ?’’

હું સંમત થાઉં છું કે ખત્નાથી સેક્‌સ (જાતીય સુખ) માણવા પ્રત્યેની મારી ઇચ્છા કદાચ નહીં બદલાઈ હોય, પરંતુ આપણી માતાઓ પ્રત્યેનો મારો દૃષ્ટિકોણ બદલાયો છે. જેઓ આપણને એવું જણાવે કે આપણને બળજબરીથી કોઈ સ્પર્શ કરે, ખાસ કરીને આપણાં ગુપ્તાંગોને સ્પર્શ કરે એ ખોટું છે, પરંતુ તો પછી તેઓ જાતે એક અજાણી મહિલાની પાસે શા માટે લઈ જાય છે? જે આપણી પેન્ટ ઉતારી પાડે છે અને આપણને સ્પર્શ કરે છે? આપણી માતાઓ અને માસીઓ-કાકીઓ કેમ એવું નથી વિચારતાં કે સાત વર્ષ એવી વય નથી કે જે વયે બાળકો તેમની સાથે શું કરાઈ રહ્યું છે, તેને સમજવા કે તેનો વિરોધ કરવા પૂરતા પ્રમાણમાં સક્ષમ છે. તેમને એવી પ્રતીતિ કેમ નથી થતી કે આની આપણા પર એવી માનસીક અસર પડશે કે જે પાછળથી આપણાં માતાપિતાને તેમના નિર્ણય બદલ ખેદ દર્શાવતાં કરી મૂકશે.

બાળજન્મની વેદના મને યાદ નથી, પરંતુ મેં અનુભવેલી લાગણીઓ મને આજે પણ જેમની તેમ યાદ છે. આજની કુમળી કન્યાઓ માટે પણ આ વાત લાગુ પડે છે. પુખ્ત વયની મહિલાઓ માટે ખત્નાની પ્રથા નાબૂદ કરવી જોઈએ કે નહીં તેનો નિર્ણય હું લઈ નહીં શકું, પરંતુ કુમળી કન્યાઓની ખત્ના નહીં કરવી જોઈએ એવું મારું ચોક્કસપણે માનવું છે, બાળપણ તમારાં બાળકોને એવી ખાતરી કરાવવા માટે હોય છે કે તેઓ સુરક્ષિત છે અને તમે તેમને નહીં ડરાવો એવો તેમને વિશ્ર્વાસ હોય છે. આપણી કન્યાઓને મોટી થવા દો. તેમના શરીરમાં આપણે જે કોઈ ફેરફારો કરવા માગીએ છીએ તે વિશે તેમને માહિતગાર કરો. આપણા મઝહબ વિશે આપણાં બાળકોને આપણે કેળવીએ, નહીં કે પ્રથા-રિવાજો વડે તેમને ગભરાવીએ.

મને ખબર છે કે ઘણા લોકો મારી વાત સાથે સંમત નહીં થાય અને ભલે તેઓ અસંમતિ દર્શાવે. કારણકે હું ફક્ત મારો દૃષ્ટિકોણ રજૂ કરવા માગું છું. હું બે દીકરીઓની માતા છું. મને ખબર છે કે મારી અથવા અમારા વડીલોની માન્યતાઓને અનુસરવાની તેમને ફરજ નહીં પાડીને તેમના જીવનને હું બહેતર બનાવી શકું. હું તેમને એવી કેળવણી આપવા માગું છું કે આપણી કોમ એક એવી પ્રગતિશીલ કોમ છે, જ્યાં આપણે આત્મવિશ્ર્વાસી, શિક્ષિત મહિલાઓ છીએ, જેઓને ઉદ્યમશીલો (કામકાજમાં પાવરધા) બનવા માટે શિખવાડાયું છે અને આપણે ઇચ્છીએ છીએ એવો રસ્તો પસંદ કરવાનો અધિકાર તેઓ ધરાવે છે.

આપણી કોમમાંની દીકરીઓની તમામ માતાઓ, કૃપયા હું શું જણાવી રહી છું તે વિશે સહેજ વિચાર કરે. આપણી દીકરીઓને મોટી થવા દો અને પોતાની પસંદગીઓ કરવા દો. તેમના વતી આપણે નિર્ણયો નહીં લેવા જોઈએ.

ખત્ના: એક માતાની વ્યથા અને એક પુત્રની દુષ્કર્મનો બદલો લેવા માટેની શોધ

લેખક : અનામી
વય ૩૧ વર્ષ
દેશ : અમેરિકા

મારી માતા ખુદાના બંદા અને દ્રઢ ધાર્મિક માન્યતા વાળા છે. દાઉદી બોહરા સમુદાયના જન્મજાત ધર્મગુરુને માનવાવાળો, તેમણે કદી પણ તેનો હિસ્સો બની રહેવાથી ક્યારેય આનાકાની નથી કર્યાં. ઝળહળતા, રંગબેરંગી હિજરી કૅલેન્ડર આધારિત દરેક પ્રસંગોમાં તેઓ અચૂક હાજરી આપે છે. દાયકાઓથી, આ હિજરી કૅલેન્ડરે, દરગુજર કરી નહીં શકાય એવા અંધકારને સંતાડવાના અને કોમની ઝાકઝમાળ જાહોજલાલીનો   દેખાવ કર્યે રાખ્યો છે. અમુક સમયથી હું કોમથી દૂર રહ્યો છું. અમારા કોમના અમુક હડહડતા જુથાણાઓ, ખાસ કરીને હિજરી કૅલેન્ડરમાં વાસ્તવિક સંબંધ ન હોય તેની વિરુદ્ધ મેં ઘણી વાર અવાજ ઉઠાવ્યો છે. લયલતુલ કદ્ર, રમઝાનની સૌથી મુબારક (પવિત્ર) રાત હવે હિજરી કૅલેન્ડર પર નાનકડું ટપકું બની ગઈ છે અને હિઝ હોલિનેસ, સૈયદના મુફઝ્ઝલ સૈફુદ્દીનનના જન્મદિન વડે ઢંકાઈ ગઈ છે, જે એ જ દિવસે આવે છે. મારી માતા મારી ટીકાઓને હળવાશથી નથી લેતાં અને હંમેશાં મને ખુલ્લું મન રાખવા જણાવે છે, એક મિનિટ માટે  કોમમાં બનતી ઘટનાને ભૂલી જવા અને કોમની રુહાનિયત તથા બંદગીની તાકાત પર ધ્યાન કેન્દ્રિત કરવાનો મને અનુરોધ કરે છે. તેઓ હંમેશાં એક દુષ્કૃત્યની સામે પવિત્ર બની રહ્યાં છે અને કોમની વ્યાકુળતા સર્જનારી અનેક સચ્ચાઈઓની તેઓ ઉપેક્ષા કરે છે.

પરંતુ બે મહિના અગાઉ, તેમણે ખત્નાની પ્રથા સામે પોતાનો આક્રોશ અને વિરોધ વ્યક્ત કર્યો ત્યારે હું ચોંકી ઊઠ્યો. આ વિનાશકારી અને જંગલી પ્રથા પર ‘સહિયો’એ વ્યાપક પ્રકાશ પાડ્યો છે. છોકરીઓ ધરાવતા તમામ પરિવારમાં અને ખત્નાને ખૂબ જ ગુપ્ત રાખતી કોમમાં હું ઊછર્યો હોવાથી, કેવળ ‘સહિયો’ મારફતે અને આ પ્રથાના લાંછનની અને તેમના જીવનમાં સર્જેલા દુખ:ની ચર્ચા કરવાની હિંમત દાખવનારી અનેક મહિલાઓએ લખેલા લેખો દ્વારા મને આ પ્રથા વિશે જાણવા મળ્યું હતું.

પરંતુ મારી માતાએ પોતાના અનુભવો વિશે મને વાત કરી ત્યારે હું સખ્ત આઘાત પામ્યો. આ ખૂબ જ ધર્મનિષ્ઠ મહિલા, જેઓ પોતાનું સમગ્ર જીવન બોહરા કોમ માટે હિમાયતી બની રહ્યાં અને ચોક્કસ પ્રથાઓ પ્રત્યે દુર્લક્ષ સેવવા પોતાનાં સંતાનોને ઉત્તેજન આપતાં રહ્યાં હતાં, આ ખત્ના પ્રથાની ઉપેક્ષા કરવા માટે ક્યારેય તૈયાર નહોતાં. તેમણે તેમના ભાઈને અને મને એમ જણાવ્યું હતું કે જો તેમને દીકરી હોત તો, કદી પણ તેમની સાથે આવું થવા નહીં દેતે. સાત વર્ષની કુમળી વયે પોતાના અનુભવની પીડાજનક વિગત અમણે જણાવી, જ્યારે તેમને ભારતમાં એક પાડોશીના ઘરમાં અંધારાં ભોંયતળિયામાં લઈ જવાયાં હતાં. ત્યાર પછીથી તેમણે વેઠેલી વેદના, આક્રોશ અને લૈંગિક હતાશા તેમની અશ્રુભીની આંખોમાંથી સરી પડ્યા અને હું પણ મારી પોતાની આંખોમાં પણ અશ્રુને રોકી નહીં શક્યો. અન્ય મહિલાઓની આપવીતીઓ વાંચીને મેં અનુભવેલો આક્રોશ પરાકાષ્ઠાએ પહોંચ્યો જ્યારે મને એવી પ્રતીતિ થઈ કે મને આ દુનિયામાં લાવનારી મહિલાને કેટલી વેદના થઈ હશે. એ મહિલા જેને મારા સમગ્ર જીવનમાં હું પ્રેમ કરતો આવ્યો છું, તેણે આ કોમને માફ કરી અને તેનો હિસ્સો બની રહેવા માટે મને ઉત્તેજન આપ્યું, કારણકે તેમની પેઢી માટે કોમ જ સર્વસ્વ છે અને જમાત ખારીજ (નાત બહાર) બનવાનો વિચાર – પરિવાર અને મિત્રોથી અલગ થવાનો ડર – તમારી વેદના, હતાશા અને આક્રોશને ગળી જવાની અને પૂર્વસ્થિતિ (સ્ટેટ્સક્વો)ને સ્વીકારવાની તમને ફરજ પાડે છે. પણ હવે એ બધું વધુ સહન નહીં થાય.

ખત્ના ફરતેની કદરૂપી ડાયન તેમજ બોહરા સમુદાયના અન્ય તમામ અન્યાયોનો સામનો કરવા માટેના હવે શક્તિશાળી વિકલ્પો ઉભા થયા છે. ત્રીસ વર્ષમાં પ્રથમ વખત કહેવાતા ધર્મગુરુઓ અને તેમના મળતિયાઓ ખૂબ ગભરાયા છે. ગુપ્તાંગ વિચ્છેદન (ખત્ના)ને મદદરૂપ થવા અને ઉત્તેજન આપવા બદલ, તેઓ અનિવાર્યપણે કાનૂની પ્રત્યાઘાતોનો સામનો કરશે એટલો જ ભય નથી, પરંતુ સાચો ડર મબલક નાણાકીય લાભો ગુમાવવાનો છે. રોકડ રકમથી ભરેલાં પરબીડિયાં, ઝિયાફતોમાં મળતા લાખો રૂપિયા/ડોલર, મકાનો, કારો અને પરંપરાગત હજારો નાના વહોરા ધંધાઓ જે એક જમાનામાં ઈજારાશાહી ધરાવતા હતા તેની પરનું સામાજીક અને નાણાકીય બન્ને નિયંત્રણ ગુમાવવા લાગ્યા છે.

આવા વધુ અન્યાયો પ્રત્યે આંગળી ચિંધાશે ત્યારે જ વધુ વહોરાઓ જે દેખીતી રીતે હજારોની સંખ્યામાં છે, તેઓ રૂહાની (આધ્યાત્મિક) જ્ઞાન મેળવવા માટે અન્યત્ર જશે. આવી નાણાકીય ખોટ સાથે તેઓ કદી વૈભવશાળી જીવનશૈલીને ટકાવી નહીં શકે જેમાં તેઓ ઊછર્યા છે અને દોમ દોમ સાહયબી ભોગવી છે.

પરંતુ ખાલી શબ્દો કરતા વાસ્તવિક કૃત્ય હંમેશા વધુ મોટા અવાજે પોકારે છે. પ્રથમ પગલું, જે આવશ્યક છે, તે પગલું આ પ્રથા વડે અસર પામેલી તમારા જીવનમાંની વિશેષ મહિલાને શોધવાનું છે, એ મહિલાની સાથે બેસો, તેની સાથે વાત કરો અને તેણે કેવી યાતના અનુભવી છે તેને સમજો. આવો પ્રચંડ ક્રોધ તમારામાં પણ પેદા થશે જે મેં અનુભવ્યો છે.

અત્યારે પ્રચંડ ક્રોધ વ્યક્ત કરવાની જ આપણા માટે આવશ્યકતા રહે છે. આપણી પેઢીમાં એવા લોકોની આપણને જરૂર છે જેઓ રોષે ભરાય. આ કોમનો ત્યાં સુધી બહિષ્કાર કરે જ્યાં સુધી તે લોકોની રુહાની જરૂરિયાતોની સેવા બજાવવા તેને સોંપાયેલી કામગીરીને પૂર્ણ કરવા માટે પાછી નહીં કરે. મઝહબી કોમ આવું કરી શકે અને આવી હોવી જોઈએ.

ખત્નાના પોતાના અનુભવ વિશે મારી માતાએ મને જે રાતે જણાવ્યું ત્યારે તેમની આંખોમાં જોયેલી વેદનાને હું કદી નહીં ભૂલીશ. હું તેની સાથે આગળ વધીશ અને આ પ્રથાનો અંત આવે એવું સુનિશ્ર્ચિત્ત કરવા માટે લડતો રહીશ, આપણે તમામેં પોતાના પક્ષે આવતી ભૂમિકા ભજવીએ તો આ પ્રથા કોમની અન્ય અનૈતિક પ્રથાઓની સાથે બંધ થશે. દિલમાં જોમ અને જુસ્સા સાથે આપને બધાએ આ કામગીરી બજાવવી રહી. આપણાં માતાપિતાની સાથે થયું હતું એવી રીતે આપણા જીવનનો નાશ કરવાની તેઓ ધમકી આપી નહીં શકે. અત્રે આપણી પાસે તમામ હથીયારો છે. સંગઠિત થઈને મજબૂત હાથ રમવાથી આપણે ડરવું નહીં જોઈએ.

StoryCenter – A digital storytelling workshop for Bohra women in the United States

By Mariya Taher

For the past decade, I have advocated against female genital mutiliation/cutting (FGM/C) by sharing my story, and by helping other women to share their own stories of undergoing FGC. My story has received attention from several media sources like NPR, USA Today, and ABC News (read Because I was Harmed on NPR Codeswitch).

In March 2017, StoryCenter led a digital storytelling workshop in collaboration with the Women’s Foundation of California to highlight the voices of women who participated in the Women’s Policy Institute. As an alumni of this program, I was invited to attend and share how I advocate to end FGM/C through storytelling. You can watch my story here.

gofundme

Most people believe female genital cutting only exists in other parts of the world, not in the United States. But in April 2017, a Detroit doctor was arrested for performing FGC on two seven-year-old girls. This doctor belonged to the same religious sect I grew up in, and the case highlights that FGC does continue to affect women living in the United States, even though laws banning the practice do exist (watch American Survivors of Female Genital Mutilation/Cutting Speak Out ). In total, eight people have now been charged in connection to this FGC case in Michigan.

After going through the StoryCenter workshop experience, I came away knowing that I want to support other FGC survivors from my community in sharing stories of their experiences by also participating in a StoryCenter workshop. For centuries, women have been afraid to speak up because of a fear of being socially ostracized from their community, being labeled a victim, or getting their loved ones in trouble.

For too long, a silence on this form of violence has existed within this country.

We must break this silence.

I believe that a StoryCenter workshop will allow women to come together in a supportive environment so they can heal and reclaim a piece of themselves that was lost when they underwent FGC. I believe that this workshop will help build a critical mass of voices against FGC, and further demonstrate that there is a growing trend of support for abandoning this harmful practice.

In May 2017, I called on my family, friends, and community to help bring an end to the silence around FGC and the practice by donating to a campaign to allow 5-10 additional women living in the United States to produce and share their stories publicly.

This campaign raised over $6,000, and in the fall of 2017, the Wallace Global Fund came onboard to provide an additional $10,000 to ensure this project will come to fruition, and that the women’s stories will be distributed far and wide.

As a writer who has loved words since I first learned how to read, I know how powerful stories are in creating change in the world. They spark our emotions and wake us up to our reality. Too often in everyday life, we try and connect with each other on a rational level, but this isn’t always enough to change behavior. People must be emotionally engaged to understand what needs to be done.

StoryCenter’s digital storytelling platform will allow survivors to share their stories and directly engage with the broader community to stop FGM/C from happening to the next generation of girls. And I couldn’t be more excited to be working with StoryCenter in 2018 to carry out this first-of-a-kind workshop to raise the discourse on FGC in the United States.

My parents would not have cut me if they had the right information, says a Sri Lankan Bohra

By: Anonymous

Country: Colombo, Sri Lanka
Age: in her 50s

Circa 1970s, I was seven years old.  

I hardly have any memories of my life during this period and most are vague, but I do remember almost every waking minute of one particular day.

I woke up, I guess like any other ordinary day, had breakfast, and then was told by my mother to get in the car and that she was taking me somewhere. 

Whilst in the car, my mother who was driving, told me I should not tell anyone nor talk about where I was being taken that day. I was a fairly obedient and non-confrontational child, so obviously didn’t ask too many questions.

We arrived at a house, not too far from our own place, and I was taken in by my mum. My favourite Aunt was there too. I was happy to see her.

Next thing I remember I was in a room, laying on a table. I remember my aunt by my side, the doctor and his wife were in the room as well (I came to know that this was the doctor and his wife, later on in my life, I didn’t know this at the time). I don’t have a memory of my mother in the room, maybe it’s something I’ve blocked out, or maybe she was upset at what was going to happen and didn’t stay in the room. I remember two or more people holding down my legs. I’m not sure if I was screaming or protesting, I don’t have a memory about this, but I do remember PAIN, EXTREME PAIN, UNBEARABLE PAIN. Throughout this ordeal, my favourite aunt was by my side, obviously comforting me.

My next memory of the day was arriving home, I remember there being discomfort between my legs. I was kept in my parents room the entire day. They were exceptionally caring and sweet to me that entire day, and my naughty mischievous brother was not allowed anywhere near my vicinity.

I do not have any further memories of the immediate days that followed, which obviously would have been some sort of recovery period.

During my mid-teens is when I realised exactly what had been done to me that day as a seven year old child – circumcision, the cutting off of the clitoris, also known as female genital mutilation – FGM. As a young teenager I did not have access to much information about what a terrible act this was, but I knew enough with the trauma I went through, to know that this should never have been done to me.

At this point I would like to state that although the responsibility for this act, which we call Khatna in our community, lies solely with my parents, I DO KNOW, that if they had ACCESS to the right information, that FGM was a heinous act of violation upon the female body, they would not have gone ahead with it. (After all, it was officially banned by the UN sometime in the 1990s, so there must have been so little awareness about this in the mid 70s).

I know this, because when my daughter turned seven years old, this topic arose, and we were expected to do this for her as well. Both my husband and I were vehemently against this and were not willing to budge on our decision. We explained our case to my parents and made them aware that the UN banned it, they realised then that they were not informed of these views and easily accepted our decision.

I belong to the Bohra community which has its roots in Mumbai India, and I am born and bred in Sri Lanka. The practice of FGM or Khatna has been in our community for many generations. The apologists in our community often argue that we in the Bohra community administer this in a hygienic sterile environment, performed by formally qualified MBBS doctors in our community, thus claiming that unlike the ways it’s done in Africa, where many of the cases are prone to severe infections and sometimes fatalities, we don’t have such cases. I firmly believe that FGM, regardless of how, when and where it is performed should not be done to children who have NO SAY in it. No one has the right to violate or mutilate the body of young girls and modify them permanently. Many clerics in our community claim that this is done to cull the sexual pleasure in a woman, allowing her to be more devoted and committed to her husband’s desires. From my own experience, there is no truth to that idea. Thus the whole purpose of this practice is not achieved.

I’m happy to have shared my experience, and sincerely hope that the purpose of publishing my story will be achieved with the immediate banning of FGM in Sri Lanka.

‘I feel dirty and violated’: A Bohra survivor of Female Genital Cutting shares her story

By Shaima Bohari

Age: 21
Country: India

I don’t remember how old I was. I remember just that I was a very young girl. My family and I were vacationing in Indore, Madhya Pradesh, in a small house not far from my maternal grandmother’s in Noorani Nagar. My mother called me, told me to change and said my grandmother was going to take me out for a little while. Me being the weird kid I was, I got excited.

So we set out, my nani and I, on a little walk around the block. She explained to me that we were going to see an older lady who was going to help me with something that was for my own benefit. When we reached the house, my nani talked to this lady and introduced me to her. We went into a room in the back where three other older ladies were present. I was told to remove my pants and lie down on a mat laid out on the floor. I felt afraid and naked and my nani told me to just relax and held my hand. The women around me held down my arms and legs, keeping my legs apart. The lady of the house came in with something sharp in one hand and a cloth in the other, and she knelt down beside my legs. She used something like a glass to make a small cut and then pinched something near my vagina. I vividly remember screaming my lungs out and hitting and punching whoever was near my hands, flailing around like I was possessed. It was a short ordeal but it felt like hours had gone by since I’d left the house.

I was told to get up and get dressed. As far as I can remember I wasn’t bandaged or covered with anything but the clothes that I came with. My nani gave me an envelope with some money and asked me to give it as salam to the lady who had mutilated me just minutes before. I was crying even as I kissed her hand and then left with my nani for the walk back, in my blood-stained clothes. After we came home, my mom laid me down on the bed on a set of sheets. Again I was naked from the waist down, and was told to stay there until the bleeding had stopped.

I pushed that memory down and out, or at least I tried to. I could never really forget it though, and now I’m not sure I want to. It was a barbaric and horrible event that I had to go through, but I don’t want to repress it because clearly, that hasn’t worked until now.

I suffer from a myriad problems because of that one incident in my life. I still don’t know how to deal with it. I suffer from pain in my vagina, I can’t look at myself naked, I have self-esteem and body issues because every time I look at myself I feel dirty and violated. I doubt I will ever be able to have a relationship with my future spouse if I decide to get married because I can’t imagine it. I suffer from severe depression which, at least partly, stems from this.

To all the men who have the audacity to tell me that this barbaric mutilation of the female form is inconsequential and alright because it is a religious act: it’s easy for you to say this since you haven’t gone through the trauma. Also as we all know, this systematic, brainwashing and torturing of women is a weapon in your hands.

To all the women who defend female genital mutilation, I want you to know that you are an insult and a curse to all the women who have suffered from the traumas of FGM, and it is YOU who make it okay for men to abuse us. You give them the power to mutilate and oppress us when you stand against other women. Although I cannot speak for any higher power out there, you will find no forgiveness from me.

I also want to point out that although I do blame my grandmother, and my mother, and every member of my family who didn’t stop them, and those who let their own daughters, nieces, cousins, and granddaughters be mutilated, I understand that the majority of the blame lies with the institution that made them believe that this is righteous.

Finally, I ask anyone who reads this to talk to any woman you know about this. Tell them they’re not alone, and that it doesn’t make them any less of a human for having gone through this. Talk to other people, raise awareness about this inhuman practice, so that it is no longer a taboo topic. So that women everywhere are able to open up about their horrific past and know it wasn’t their fault.

હું સહિયો ને ગર્વ થી સાથ આપું છું

લેખક : અનામી 

ઉમર : ૩૮
ઈન્ડિયા

એક દાઉદી બોહરા સ્ત્રી તરીકે મને સહિયો પ્રત્યે અને એના કામ પ્રત્યે ખુબજ ગર્વ છે. હું એવા લોકો થી કંટાળી ગઈ છુ જે એમ ધારી ને બેઠા છે કે મુસ્લિમ  સ્ત્રીઓ તેમની ઈસ્લામિક સંસ્કૃતિ ની રૂઢિવાદી અને પિતૃપ્રધાન પરંપરાઓમાં ફસાએલી છે જેમાથી એમને છોડાવાની જરૂરત છે. અથવા એમ માને છે કે અમે અમારા ઘર, પરિવાર અને પોતાના માં એટલા મશગૂલ છીએ કે અમે  અમારી પર થતાં અત્યાચારો જોઈ નથી શકતા જેથી કરીને એવા અત્યાચારો ને અમે અજાણ્યેજ સંમતિ આપી એમા સભાગી બનીએ છીએ.

આજે સહિયો ના  કારણે હું ફરી મારી પરંપરા ઉપર ગર્વ અનુભવી શકું છુ અને મને એમ સમજાઈ છે કે એક સામાજિક સમુદાય તરીકે આપણે જે લાભ મેળવી રહ્યા છીએ તેની સાથે જિમ્મેદારીઓ પણ છે  અને જો એમાં કોઈ પરીવર્તન લાવવું હોય તો એ પોતાના થી શરૂ થશે.

મને ગર્વ છે કે સહિયો અમને એમ યાદ કરાવે છે કે અમે અમારા પોતાના માટે વિચારી શકીએ એટલા સમર્થ છીએ અને એ સાથે ઇસ્લામ ની સાચી ભાવનાઓ ને પણ ટકાવી શકીએ છીએ. – ઉદ્દેશ, ન્યાય, પ્રામાણિક્તા અને ઉદારતા.

હવે સમય આવી ગયો છે કે દાઊદી બોહરા મહિલાઓ સમાજ ના પિતૃપ્રધાન અને રૂઢિવાદી રિવાજો ના ખીલાફ અવાજ ઉઠાવે. જ્યારે પણ મુસ્લિમ મહિલાઓ અવાજ ઉઠાવે છે ત્યારે તેમના પર પ્રાચીનવાડી અથવા હિન્દુત્વવાદી રમતો રમવાનો આરોપ મૂકવામાં આવે છે.

તમે બધા અમારા ઉદ્દેશો પર શંકા કરવાનું ક્યારે બંધ કરશો અને અમે શું કહેવા મંગયે છીએ એ સાંભળશો?

હું માનું છું કે સાહિયો આપણે આપણાં ઉદાર શિક્ષણ અને આર્થિક સ્વતંત્રતાનો સાચો ઉપયોગ કરવા યાદ કરાવે છે. અવાજ ઉઠાવો જેથી કરીને આપણાં ભાઈઓ અને બેહનો ની માનસિકતા માં બદલાવ આવે અને આપણી આવનાર પેઢી સાચી પ્રગતિ કરી શકે. આપણે એવી સ્ત્રીઓ તરીકે ના ઓળખાએ કે જેમને  ખફ્જ ની પ્રથા ને બંધ મોઢે સહન કરી અને જ્યારે આપણી બહેનો અને પુત્રીઓ એ સહેન કર્યું ત્યારે મોઢું ફરાવી લીધું અને એ પ્રથા ને,  કોઈ પણ સવાલ કર્યા વગર, તેમના પર ઠોપી દીધી.

બલ્કે એવી સ્ત્રીઓ તરીકે ઓળખાઈએ કે જેઓએ આવી હાનિકારક પ્રથાઓ નો વિરોધ કર્યો, તેમનો ખાતમો કર્યો અને પોતાના અને આવનાર પેઢીઓ માટે એક નવો અધ્યાય શરૂ કર્યો.

(This article was originally published in English on July 3, 2017. Read the English version here.)

‘Can I Check Your Khatna?’

by Anonymous

Age: 32
Country: Bahrain

One of my male cousins married a lady who is not Bohra and not Muslim. He had a court marriage with her in the country where he resides, while his mom (my aunt), lived in Bahrain. For the sake of his mom’s happiness, he decided to get a nikah done by the bhai saab of the Bahrain Dawoodi Bohra masjid.

When my aunt went to this bhai saab to inquire about what needs to be done and how to go about it, the bhai saab told her that the girl should have ‘sunnat’ done to her. Meaning, khatna. How creepy! Being a man and asking that a young girl’s genitals be cut. My aunt was really irritated by this but she said nothing. She decided that she’d just go back to the bhai saab a few days later and tell him that it was done, without actually doing it of course, and sparing her daughter-in-law the trauma and humiliation.

When my aunt went back to the bhai saab to say it was done, guess what he said this time? He said that the ben saab (his wife) would need to check that it was done to the bride. Yes! He actually said that his wife would have to check a grown woman’s genitals to make sure she had undergone the process of female genital cutting.

Needless to say, my aunt was enraged by now and my cousin dropped the idea of getting the nikah done by the Bohra masjid in Bahrain. According to my cousin, this happened in either 2011 or 2012.

Female genital cutting or khatna, as it is known in the Dawoodi Bohra community, is already rampant and is done to girls as young as 6 years old, without their consent. This in itself is horrifying. It is sexual abuse and child abuse.

But to ask a grown adult woman who isn’t from your community or religion that she needs to undergo a process that’s traumatizing, humiliating, and completely unnecessary, JUST so she can be a part of the community, and as if the khatna is the only thing that makes us Bohra this borders on cult behaviour! As if getting khatna done is the way for the bride to prove that she will do anything to be a part of the community ‘legally by nikah’ (even though they are already legally married). But what’s more disgusting is that the bhai saab had the gall to ask that his wife check whether the girl’s khatna was done or not.

Sometimes I wonder if these priests even know what they’re asking, and how would they like it if the situation were reversed? Would they be willing to show their private parts to a higher priest to check if they were circumcised properly when they were children? Or show their private parts for any other reason, to someone who is not even a medical professional, just a high ranking person within the community?

No, right? Then how can they ask that for a woman?

And then the bigger question:

What does this have to do with the girl’s nikah or being a part of the community? Nothing. It has nothing to do with it. They could have asked my cousin sister-in-law to recite something, or done any other simple ritual like the misaaq (which just involves answering a few questions and confirming that you’ll be a part of the community, follow its rules, etc) that doesn’t involve having any part of her body cut, let alone a part of her clitoris! How dare you think you have any right over a woman’s body and what has to be done to it?

The thought that angers me the most is that this story has only just reached my ears now. Other Bohras probably don’t even know about the creepy thing this bhai saab demanded, or about the fact that my aunt didn’t get enraged and yell at him for asking such a thing for her daughter-in-law. It also angers me that so many other Bohras would have probably still continued to follow his words even if they came to know of this story.

A priest from your community should NOT be telling you that the women in your community need to have their genitals cut. And if they are, why would you still listen to another word they’re saying or follow any other advice they’re giving you? I’m sure you have a capable enough brain and conscience to know what’s right and wrong, and to act upon it. It’s high time you stop letting bhai saabs get away with things like this.

 

Why I am a proud supporter of Sahiyo

By: Anonymous

Age: 38
Country: India

As a Dawoodi Bohra woman, I am proud of Sahiyo and the work it is doing.

Because I am tired of people assuming that we as Muslim women are hapless victims that need to be rescued from their Islamic cultures steeped in orthodoxy and patriarchal traditions. Or that we are consenting participants in our own oppression and so self absorbed that we cannot look beyond our homes, families and ourselves.

It is because of Sahiyo that I can feel proud of my roots again and be aware that there are responsibilities that come with the privilege that we have gained as a community in society. And that change begins with oneself.

I am proud that Sahiyo is reminding us to think and act for ourselves and uphold the true spirit of Islam – reason, justice, fairness and benevolence.

It is high time that Dawoodi Bohra women speak out fearlessly against patriarchal censorship within the community.

Whenever Muslim women raise their voices they are accused of playing into orientalist projects or the Hindu right.

When will you stop suspecting our motives and listen to what we have to say?

I think Sahiyo is reminding us to put our liberal education and economic freedoms to the right use. To speak up so that mindsets of our brothers and sisters change and our coming generations make true progress.

Let us not be known as women who quietly suffered from the practice of khafz and looked the other way when our sisters and daughters suffered too. Let us not be known as women who unquestioningly perpetuated the practice on our young girls. Rather let us be known as women who questioned a harmful practice, putting an end to it to begin a new chapter for themselves and the community for generations to come.