Discovering female genital cutting in my community

By Mariam Sabir

Country of Residence: United States

With so many issues in the world that need to be addressed, we have to pick and choose our battles, whether it may be poverty, education, inequality, or gender violence. The majority of people choose something that they can most relate to via personal or cultural experiences. With this first blog I will write about my personal journey of discovering female genital cutting (FGC) in 2011 and why it took me eight years to finally do something about it.

Bohra women

My sister is my confidant, as I am hers. I was 17 years old when my sister pulled me aside urgently to talk to me about something she could not fathom. She had just discovered FGC. I was still in high school and did not grasp the gravity of the situation. A few years later, I was sitting in my healthcare ethics course in undergrad and my professor breezed over the topic of female genital cutting. My mind started to spin. This could not possibly be what my sister was talking about? I called her immediately after class and she confirmed it. I was enraged as though I was hearing it and truly understanding it for the first time. It felt like a conspiracy. No one in the community talked about it. How many of my cousins, friends, and aunts had gone through this and had never spoken of it?

I was desperate to talk to someone about this. Surely there must be somewhere I could go to get more information. I called the first person that came to mind, my mother. I could sense her discomfort in talking about this subject. She told me it is a Bohra custom, a social norm within our community that people feel compelled to perpetuate without questioning, even by my grandmother as well. My mother admitted that it was a traumatic experience, but did not want to indulge further.

I was not satisfied. I called my aunt. My aunt is more liberal and expressive; she writes poetry and is an activist in her own ways. Surely, she would have more to say about this. She told me it was done supposedly to moderate a woman’s sexual urges to prevent premarital or extramarital affairs. To my dismay, this was the end of our conversation.

My attempt to gather information seemed like an impossible task. I did not know where to go or who to talk to, so I pushed my thoughts aside until that summer when I went back home to Dubai. I was curious to see how much Bohra men knew about this. I met up with an old Bohra friend and told him what I had discovered. He immediately said, “Well, men get it done, too.” I was disappointed. I told him that male circumcision and FGC were not equivalent, that FGC was much more psychologically and sexually damaging for a female. He continued to defend the custom saying there must be a reason why Moula (the leader of our community) recommends it. There must be a long-term benefit from the procedure that we don’t know about. I was in disbelief. How could he not think it was wrong? I was left more confused and angry after that conversation. Was I making this a bigger deal than it needs to be? Why is no one else speaking up about this?

I attended medical school and the more I learned about female anatomy, the more upset I got thinking about FGC. I felt powerless until I heard a friend talking about Sahiyo. I was shocked and relieved. It was comforting to know that I share the same views as many other women. Up until then, I felt like my emotions of anger and distrust were out of proportion and unjustified. There was finally a safe space to discuss FGC, gather information and truly understand its origins.

Through Sahiyo, I learned more about how we can create awareness and discussion about such a sensitive and taboo subject. In retrospect, I wish I had handled the conversation with my Bohra male friend differently. It was presumptuous for me to think he would understand what women went through. Afterall, it is our body, not his. I wish I had the tact and knowledge to educate him about the long-lasting effects of FGC, to tell him that it is not a small-community problem but a human rights issue. That taking a child at the age of seven and altering her anatomy forever is not okay. That depriving a woman from experiencing pleasure during sexual activity is not okay. That potentially causing severe pain and complications for women’s reproductive health is not okay. That tampering with God’s creation of a perfect body is not okay. That perpetuating patriarchal standards by continuing this practice is not okay.

All the secretiveness around this topic should be a red flag for everyone who blindly follows this practice. So let’s question it. Let’s drop the secrecy. Let’s drop the shame. Let’s create awareness. Let’s educate each other.



Introducing: Scenarios by Sahiyo

On November 25th, the first day of 16 Days of Activism, Sahiyo will launch  part one of their ‘Scenarios by Sahiyo’ project. Created and illustrated by Kamakshi Arora and written by Beth Fotheringham (both interns with Sahiyo), ‘Scenarios by Sahiyo’ will feature short comic strips based on real life stories by activists, advocates and allies working to end female genital cutting (FGC). 

The project aims to portray particularly personal interactions, ones that are often the hardest to conduct, that end in a positive outcome, such as a breakthrough in communication or a change in perspective. It is designed to build on Sahiyo’s mission of empowering South Asian communities through storytelling, with the visual art style accompanying the stories as an effective aid.

The first comic follows the story of Rahat and Areefa, a daughter and mother who disagree about the practice of khatna (the word for FGC in the Bohra community), who must then talk about their respective trauma and guilt together to reach a place of understanding and forgiveness.

The second part of the ‘Scenarios by Sahiyo’ project is due to be posted on December 10th, the last day of 16 Days of Activism. The comic strip will depict the story of a brother and sister, Zoeb and Zara, and their experience discussing female genital cutting; this will highlight the necessity of breaking down barriers between men and women to communicate about such issues.

Bhaiyo Spotlight: Honoring Donald Strong

Sahiyo was saddened to hear of the recent passing of Donald Strong, a true male ally in the work to end female genital mutilation/cutting (FGM/C), whose advocacy provided energy towards propelling the Stop FGM Act of 2020 into law. As Director of Research Coordination and a Practicum Director in the Department of Prevention and Community Health with George Washington University, Mr. Strong worked closely with nonprofit organizations, health departments, and healthcare providers serving the African immigrant community in the DMV, in the work to eliminate the practice of FGM/C. 

Some of us at Sahiyo were lucky enough to work with him directly on this effort; co-founder Mariya Taher collaborated with Don on the GW Dean’s Seminar Series: Addressing Female Genital Mutilation and Cutting (FGM/C) in the DMV. Sahiyo U.S. Advisory Board Member Maryum Saifee recognizes Don as someone who “really laid the groundwork for GW’s role in becoming a leader in the anti FGM/C advocacy efforts in the United States.”

Sahiyo would like to commemorate him through a spotlight with our Bhaiyo initiative (something Don was really excited about), which aims to create a space where male allies can come together to collaborate, spark dialogue, and spread information about this form of gender-based violence and it’s harmful impacts. 

There is perhaps no one better to commemorate Don than those who knew him best. We’ve asked some of his colleagues, and those who were lucky enough to know him personally, to provide reflections on his legacy.

Don Strong, a connector, a cheerleader, a community activist, and confidant. When he walked into any meeting, within five minutes, he made sure everyone knew one another and how we were all connected. I remember we were giving a presentation at the UN about FGM/C, and the storytelling we were engaging in was getting emotionally heavy. Don, sensing the tension, stood up and started engaging with the room. The participants didn’t know one another when they entered the room, but Don was connecting people, connecting lives, and within minutes had the entire room, standing up and sharing their stories. By the end of the session Don had us all exchanging contact information and taking group photos. He was incredibly humble and wouldn’t let us tell people that it was his advocacy, his storytelling that put the Stop FGM ACT of 2020 into action. As one of our community partners stated “It was easy to see that Don was an advocate to his core. His motivation to end FGM/C, and to get men involved in the process, was inspiring and contagious. I know he will be dearly missed by GW, the field, and most of all his family.” 

Don, my friend, I’m going to miss you. May you rest in peace and may your power be instilled in each of us to continue your mission. 

-Karen A. McDonnell

Don was a colleague, a friend, and an advocate against FGM/C. He worked quietly in support of organizations in the nonprofit community. 

Don was partly responsible for the relationship GWPF has with George Washington University today. He had called my office in search of information on FGM/C, and we ended up chatting for a while. At the end of our conversation, he invited me to meet with Dr. Karen McDonnell, Dr. Ghada Khan, and him. On a bitterly cold February morning in 2017, I met with Don, Karen, and Ghada for the first time. That meeting was the birth of the current relationship GWPF has with George Washington University.

I admired the passion Don possessed for this work. He was passionate about young men becoming involved in the work against FGM/C. He will always be remembered, and most definitely missed. May his soul find rest and peace.

-Angela Peabody

I met Don a few years ago, and since that day he has inspired me everyday with his immense passion and dedication to ending FGM/C. His ability to foster connections was simply unparalleled. His energy and charisma would light up every room he walked into and liven every conversation he had. Anyone who met him could immediately tell that he was such a radiant and incredible human being. He always cheered me on and I will be forever thankful for his friendship and mentorship through the years. Along with our GW community, and his friends and family, I will miss him so much. But, his legacy will live on. Rest in power, Don.

-Krishna Patel

I first met Don in 2015 when he and his colleague, Karen McDonnell, were thinking through the process of building a strategy to counter Female Genital Mutilation (FGM) in the US. I remember sharing both my personal story as a survivor, but also my experiences as a policymaker trying to move the needle on addressing the issue globally. I told him how important it was that we focus on FGM — filling the data and research gaps domestically— to have the credibility and moral authority to advocate for the same calls to action with counterparts overseas.

I was struck by Don’s kindness during the meeting and over the many years, the strength of his conviction to keep pushing and elevating an issue that is frankly still taboo and squeamish for many to absorb. That took courage and his bravery has made a difference in the lives of so many of us, both in the present moment and future generations, carrying his legacy forward.  I am forever grateful to have been blessed with the opportunity to partner and learn from such a powerful advocate for human rights and gender equity.

-Maryum Saifee

Sahiyo featured in Align case study and webinar

After an ALIGN literature review revealed a lack of research on how broadcast media contributes positively to gender norm change, Faria A. Nasruddin has developed a series of case studies for the ALIGN platform that draw on the experiences from individuals and organisations in three key sectors: (1) education-entertainment, (2) commercial media, and (3) news media and journalism. Participating organisations include: Population Media Center, BBC Media Action, the Geena Davis Institute, the Representation Project, Sahiyo, Sancharika Samuha, and the Global Media Monitoring Project. These case studies, although varied, all revolve around the question: How can organisations mobilize broadcast media to effect positive gender norm change? What are the most effective strategies, and what are their results?  

To launch the case studies, ALIGN hosted a webinar with media practitioners, journalists, and researchers from South Asia to dialogue about the state of the South Asian media industry in terms of gender representation and how to tap into the transformative potential of broadcast media. Topics discussed varied from the effect of the #MeToo movement on the media industry to how to make education-entertainment engaging and effective. The diverse panel of speakers both highlighted the progress of those leading the way in changing the broadcast media industry and prompted key questions that the case studies address in greater depth.

Legislative update: The Biden Administration’s National Strategy on Gender Equity and Equality

On October 22nd, the Biden-Harris Administration issued the first-ever national gender strategy to advance the full participation of all people – including women and girls – in the United States and around the world. The National Strategy on Gender Equity and Equality incorporates female genital cutting (FGC) as a form of gender-based violence needing attention, clearly labeling it a “human rights abuse” and planning several courses of action to work towards ending it.

The Strategy recognizes that millions of women and girls are at risk of FGC, and that these human rights abuses occur domestically and abroad, which poses a global security issue. he Administration plans to “collaborate with state officials to prevent and address harmful practices that undermine human rights,” and “work with a broad array of leaders to promote programs that address harmful practices that undermine human rights.” Sahiyo commends the Biden-Harris Administration’s important acknowledgement of this harmful practice, and looks forward to seeing how the strategy will be implemented through collaboration with domestic and international leaders to create change.

Sahiyo participates in Massachusetts Healthy Youth Consortium

On November 1st Sahiyo partnered with The Massachusetts Healthy Youth Consortium (MAHYC) to hold a training for K-12 teachers about the importance of using education as a means of preventing female genital cutting (FGC) and how they can become advocates against this practice. The goal of MAHYC is for educators, health professionals, policymakers, and other advocates to work collaboratively towards helping to pass The Healthy Youth Act which would ensure that comprehensive curricula are taught in public schools that choose to offer sex education. Massachusetts ranks 12th in the nation for at-risk populations, with nearly 15,000 girls at risk, with the largest at-risk areas being Boston, Newton, and Cambridge. FGC is often rooted in secrecy and isolation, and girls at risk are often taught never to speak of what they experienced. Sahiyo believes that education can be a powerful tool to break this silence and bring some clarity to the myths surrounding female genital cutting.

પ્રિય માસી: ફીમેલ જેનિટલ કટિંગ થી પીડિત મહિલાઓ માટે સેક્સ અને સંબંધની એક નવી કોલમ

પ્રિય માસી એ એક કોલમ છે, જે સેક્સ અને સંબંધ વિષેની એવી બધી બાબતો પર ભાર મૂકે છે, જેને પૂછવામાં તમને ડર લાગતો હોય! આ કોલમ સહિયો અને WeSpeakOut વચ્ચેની એક ભાગીદારી છે. તે આપણા બધા માટે છે, જેમને ફીમેલ જેનિટલ કટિંગ (એફ.જી.સી.) અથવા ખતના અને તેની આપણા શરીર, મન, સેક્સ્યુઆલિટી અને સંબંધો પર કેવી અસર પડે છે તે વિષે પ્રશ્નો હોય. બોહરીઓમાં, માસી એટલે તમારી મમ્મીની બહેન. અમે તમને અહિયાં તમારા પ્રશ્નો મોકલવા માટે આવકારીયે છીએ. જો તમને કોઇ સંકોચ થાય તો, મહેરબાની કરીને ઉપનામનો ઉપયોગ કરી શકો છો (તમારું સાચું નામ વાપર્યા વિના).

પ્રિય માસી,

હું 26 વર્ષની છું અને હું અત્યાર સુધી ત્રણ સંબંધોમાં રહી છું (બે મરદ અને હાલમાં એક મહિલા સાથે). મને ગાઢ સંબંધ પસંદ છે, પરંતુ ઘણીવાર પેનિટ્રેશન (કોઇપણ પ્રકારનું) તકલીફ આપે છે. મેં ઘણીવાર સેક્સ કરવાનું જ ટાળ્યું છે અને તેના કારણે મારા સંબંધોમાં સમસ્યાઓ આવી છે. મેં ડૉક્ટરને બતાવ્યું હતું, પરંતુ તેમણે કહ્યું કે મારું ‘ગુપ્ત અંગ’ બરાબર છે તેમાં કોઇ સમસ્યા નથી, પરંતુ હું અસાધારણ મેહસુસ કરું છું.

મારું ખતના કરવામાં આવ્યું હતું અને મને લાગે છે કે મને તેની અસર થઇ હશે. પરંતુ તેમણે ફક્ત  મારૂં ક્લિટોરલ હૂડ કાપ્યું હતું – તેમણે મારા યોની ને કોઇ નુકશાન પહોંચાડ્યું નહોતું, બરાબર?

– ડરેલી ફાતિમા

પ્રિય ફાતિમા,

સૌ પહેલાં – તમે એ સમજી લો કે તમે જે બધી વાત કરી રહ્યાં છો તે એક સામાન્ય બાબત છે, કોઇ અસામાન્ય બાબત નથી.

પેનિટ્રેટિવ સેક્સમાં તકલીફ થવાના પાછળ ઘણા કારણો છે, જેમાં હોર્મોનને કારણે ત્વચા સુકાઇ જવી, વજાઇનલ ઇન્ફેક્શનો, ઇજાઓ અને પેલ્વિક ઇન્ફ્લેમેટરી ડિસીઝ, ફાઇબ્રોઇડ્સ અથવા એન્ડોમેટ્રિઓસિસ જેવી સ્થિતિઓ સમાવિષ્ટ છે.

તકલીફ થવા પાછળના બીજા સામાન્ય કારણો છે વજાઇનિસ્મસ (જેમાં પેનિટ્રેશન સમયે વજાઇનલ અથવા પેલ્વિક ફ્લોરના મસલ સંકોચાય છે અથવા દબાય છે) અથવા વેસ્ટિબ્યુલર વલ્વિટિસ (વજાઇનાના ઓપનિંગ આસપાસની નસોમાં બળતરા થવી). આ બાબતો ટ્રૉમા સાથે સંકળાયેલ હોય શકે છે. આ બાબત વિષે વધુ આગળ વાત કરીશું.

હું ભલામણ કરું છું કે તમે બીજી એક ડૉક્ટરનો અભિપ્રાય લઇ જુઓ. ઘણા ડૉક્ટરો સેક્સ્યુઆલિટીની બાબતમાં નિખાલસ હોતા નથી અને તેના પરિણામે તેઓ તેમના મૂલ્યાંકન પૂરતા ઉંડાણપૂર્વક કરતા નથી. એવા કોઇ ડૉક્ટરને મળો જેમને સેક્સ સંબંધી મુશ્કેલીઓનો અનુભવ ધરાવતા હોય. આ મુદ્દા વિષે વધુ જાણવા માટે હું Episode One of the Bodies Podcast ને સાંભળવાની ભારપૂર્વક ભલામણ કરું છું.

ખતના અને તમારી પીડા વચ્ચેની લિંક સંબંધી તમારા પ્રશ્નની વાત કરીએ તો, ખતનામાં વજાઇનાને બદલે ક્લિટોરલ હૂડને અને ક્યારે ક્લિટોરિસને પણ કટ કરવાનું સમાવિષ્ટ છે. તેમ છતાં, એવા સંશોધન છે જે સૂચવે છે કે આ કટની સેક્સ્યુઆલિટી પર અસર થાય છે: વર્ષ 2017માં સહિયો દ્વારા કરવામાં આવેલા એક સર્વેમાં 35% ઉત્તરદાતાઓએ જણાવ્યું હતું કે ખતના ની તેમના સેક્સ જીવન પર અસર પડી હતી, 87% લોકોએ એવું મેહસુસ કર્યું હતું કે તેની તેમના પર નકારાત્મક અસર પડી હતી. વર્ષ 2018ના WeSpeakOutના અભ્યાસમાં આશરે 33% ઉત્તરદાતાઓએ તેવી જ પ્રતિક્રિયા આપી હતી. તેમાં પીડા, ટ્રિગર અને ટ્રૉમાનું વર્ણન કરતા કેટલાક પ્રશ્નો (પેજ 47-60)ને વાંચવાની હું ભારપૂર્વક ભલામણ કરું છું – તે તમારી સમસ્યા સાથે સુસંગત હોય શકે છે.

ટ્રૉમા એ આ અનુભવનો સામનો કરવાની આપણી ક્ષમતા અને સમજને કચડી નાખતી માનસિક તણાવવાળી આ ઘટનાનું એક પરિણામ છે. મોટા ભાગના સર્વાઇવરો જણાવે છે કે ખતના એ એક માનસિક તણાવવાળો, ગૂંચવણભર્યો અને પીડાદાયક અનુભવ છે જેમાં ક્યારેક ઇનકાર, આ બાબત માટે આપણે પોતે જ જવાબદાર હોવાનો વિશ્વાસ અપાવવો અથવા આપણાં વડિલો, ભરોસાપાત્ર સંબંધીઓ દ્વારા ખોટું બોલવું એ નોંધપાત્ર રીતે સમાવિષ્ટ હોય છે.

હું કહીશ કે ખતના એ ટ્રૉમાની વ્યાખ્યામાં ફિટ થાય છે.

આપણાં મન અને શરીર ક્યારેક પરોક્ષ અથવા ગૂંચવણભરી રીતે ટ્રૉમાને પકડી રાખે છે. મારો કહેવાનો અર્થ શું છે તે જાણવા માટે આ કોમિકને જુઓ. મને લાગે છે કે આપણાં ગુપ્તઅંગ માં ખતનાને લીધે તાણ આવી શકે છે. આ રીતે ખતનાએ તમારા પર અસર કરી છે કે કેમ તે જાણવા માટે ટ્રૉમાનો અનુભવ ધરાવતા થેરાપિસ્ટ સાથે વાત કરો.

ફાતિમા, હું તમને જણાવવા માંગુ છું કે આ સમસ્યામાંથી બહાર નીકળવું અને સાજા થવું સંભવ છે. તમને આનંદદાયક સેક્સવાળુ જીવન જીવવાનો પૂરો અધિકાર છે!

– માસી

માસી ઉર્ફ ફરઝાના ડૉક્ટર

ફરઝાના એ એક નોવેલિસ્ટ અને પ્રાઇવેટ પ્રક્ટિસમાં સાયકોથેરાપિસ્ટ છે. તેણી WeSpeakOut અને ‘એન્ડ એફ.જી.એમ./સી. કેનેડા નેટવર્ક’ની એક સ્થાપક સભ્ય છે. તેણીને સંબંધો અને સેક્સ્યુઆલિટી વિષે વાત કરવી ગમે છે! તેણી વિષે તમે www.farzanadoctor.com પરથી વધુ માહિતી મેળવી શકો છો.

તેમની નવી નોવેલ સેવનને અહીં ઑર્ડર કરો, જેમાં દાઉદી બોહરા સમાજના સંદર્ભમાં બૈરાઓના સંબંધો, સેક્સ્યુઆલિટી, બેવફાઇ વિષે વાત કરવામાં આવી છે.

ઘોષણા: ફરઝાના સંપૂર્ણ રીતે સારી સલાહ આપતી હોય, તે છતાં આ કોલમ દરેક વ્યક્તિની અંગત ચિંતાઓનું સંબોધન કરશે નહીં અને તેનો વ્યાવસાયિક મેડિકલ અથવા સાયકોલોજિકલ સંભાળની અવેજી રૂપે ઉપયોગ કરવામાં આવવો જોઇએ નહીં.

Sahiyo staff spotlight: Editorial coordinator Rachel Wine

Rachel is a graduate student at Georgetown University, working towards her Master’s of Science in Global Health with a focus on health equity. In 2020, she earned her BSPH at Tulane University, where she double-majored in public health and anthropology with a minor in international development. Her passion lies at the intersection of activism and storytelling, and she loves supporting Sahiyo’s work of elevating survivors’ voices for the empowerment of women everywhere.

When and how did you first get involved with Sahiyo?

I first started working with Sahiyo in September of 2021. I had learned about the incredible work Sahiyo was doing from another graduate of my Master’s program, who had also worked with Sahiyo, and found myself extremely drawn to Sahiyo’s work and mission.

What does your work with Sahiyo involve?

As editorial coordinator, a big part of my work is supporting survivors and allies in developing their stories into blog posts. I love being a part of a process that amplifies these voices, and watching the exploration of their thoughts, feelings, and opinions on their experience. I also work to create the monthly newsletter, which updates our many subscribers on Sahiyo’s activities over the past month!

How has your involvement with Sahiyo impacted your life?

Coming from a public health background, I saw FGC handled as a “cultural practice” that Westerners didn’t have the lens to understand. In fact, during one of my maternal and child health classes, a professor told us that we couldn’t judge the practice bComing from a public health background, I saw FGC handled as a “cultural practice” that Westerners didn’t have the lens to understand. In fact, during one of my maternal and child health classes, a professor told us that we couldn’t judge the practice because it was based on cultural norms and values different from ours. I didn’t really question this, until I interviewed at Sahiyo. Since beginning my work here, exposure to survivors’ stories and the expertise of Sahiyo’s co-founders has helped me realize that, although FGC may be based in cultural or religious norms, this doesn’t erase its undeniable roots in gender violence. And while FGC is also a pervasive issue in the West, there are many cultural norms that originate in Western societies, like the over-sexualization of the female body in the media, that are harmful to young women and girls; however, I don’t think anyone would negate the harm caused by this just because it’s tied to “cultural norms.” This realization really forced me to take a step back and re-examine the way I view the world in many ways.

What words of wisdom would you like to share with others who may be interested in supporting Sahiyo and the movement against FGC?

Every act of violence against women is interconnected. Though I come from a community that does not practice FGC, it is still my job to call out this form of gender violence that affects women around the world; ending violence that is ingrained in cultural or religious norms, especially in cultures and religions that are not mine, is my fight. Intersectional feminism is the only way to achieve liberation of all women.

Upcoming Webinar: Moving Towards Sexual Pleasure and Emotional Healing Part 2

By Amela Tokić

Last October, Sahiyo hosted a webinar called Moving Towards Sexual Pleasure and Emotional Healing After Female Genital Cutting. This provided an opportunity to hear from three inspirational speakers: psychotherapist and author Farzana Doctor, activist Sarian Karim-Kamara, and psychotherapist Joanna Vergoth, on female genital cutting (FGC), sexuality and its connection to mental health. The webinar jump-started an important discussion on ways survivors can begin to move towards their own sexual pleasure and emotional healing after FGC. 

Sahiyo didn’t hesitate to delve into difficult and taboo subjects surrounding FGC, such as psycho-social and mental impacts of FGC, and provided survivors and non-survivors a space to better understand the process of sexual and emotional healing after FGC.

Coming this November, Sahiyo will be hosting a second part to the webinar: Moving Towards Sexual Pleasure and Emotional Healing After Female Genital Cutting Part 2. The webinar will dive deeper into these topics with three new expert panelists: 

  • Nazneen Vasi, pelvic floor therapist and founder of Body Harmony Physical Therapy.
  • Manal Omar, founder of Across Red Lines,
  • Haddi Ceesay, health educator and consultant for HEART

Register for the event here: https://bit.ly/MovingFurther 

The event is open to anyone who wishes to attend.

Watch the recording of the first webinar

Read the transcript of the first webinar

Read the blog post for the first webinar

Read answers to questions from the first webinar

The event is sponsored by Sahiyo.

Sahiyo partners with FAWCO to lead an educational webinar on Female Genital Mutilation/Cutting in the United States

By Beth Fotheringham

On the 16th of September, the FAWCO Target Team collaborated with Sahiyo for an educational webinar about FGM/C in the United States. The webinar sought to highlight the essential work Sahiyo does in their work to end FGC and support survivors.

At the start of the webinar, Sahiyo co-founder and U.S. Executive Director Mariya Taher  provided context with her own expertise on both ‘khatna’ and the Dawoodi Bohras, a community that partakes in the  harmful practice of FGM/C. Through her own journey of speaking out as a survivor, she recognised the need for an organised forum within practicing communities, as well as the individual and collective benefits of creating positive social change through empowerment. It was evident that this had informed Sahiyo’s own unique approach to supporting survivors and raising awareness, which centres on storytelling. 

Mariya proceeded to clarify the various terminologies used in talking about female genital cutting (FGC), as well as the different types of the practice; she deftly outlined why Sahiyo uses ‘cutting’ instead of ‘mutilation,’ while respecting the right of survivors to choose how to define and describe their own experiences. 

She unflinchingly laid out the fact that 500,000+ women and girls are estimated to be living with, or at risk of, FGM/C in the US. This was especially shocking for me to learn, due to so much of the discourse surrounding FGC focusing on cases in Africa or “developing” countries, and evidence of such practices being greatly underreported in the Western world. This figure was made even more impactful when Mariya further deconstructed the statistic. She posited that this is most likely an under-representation, as it does not include any diasporic communities from countries not included within the 32 countries studied by UNICEF. 

For example, the Bohra community, who do practice FGC, are not counted in this statistic, nor are most other Asian countries where evidence of FGC exists. The most recent study into FGC prevalence found evidence of FGC in 92 countries worldwide, strongly suggesting that the statistic from the United States is a considerable underestimate. Through the webinar, we learned that there are current efforts within the US by the Center for Disease Control and Prevent (CDC) to capture more accurate data, which sounded promising, but that data collection is in its early stages. 

In another part of the webinar, various survivor stories from the Voices to End FGC project were introduced. Renee Bergstrom’s story was particularly powerful in addressing and disrupting common misconceptions about where FGC takes place and to whom. Jenny’s story portrayed the devastating silence that upholds the practice happening generation after generation; Maryah Haidery’s story explored the various psychological consequences of FGC. All were both informative and inspiring.

Mariya also spoke on the legal context of FGC in the United States, explaining and analysing the current federal legislation, while applying it to real legal cases. This was especially helpful to understand — as someone who lives outside of the US I find the state/federal separation particularly confusing — and it became much clearer how abuses of human rights, such as FGC, are able to slip through the gaps of the law.

After watching the webinar, I found it indisputably apparent that there are neither sufficient federal nor state laws to effectively uphold the work against FGC in the United States, and absolutely appalling that not even every state has legislation against the practice (with only 6/7 states having comprehensive laws against FGC). Though I understand that criminalisation of FGC is by no means the only, or most effective, way of ending the practice, I think it is important in taking a clear (and sometimes symbolic) stance against FGC with coherent legislation that automatically supports the work of activists and survivors to stop FGC in different countries. Alongside this, it also helps families who are doubtful of the benefits of FGC for their daughters have a legitimate reason not to carry out the procedure while not having to outright stand against the rules of their cultures and communities. 

I found it especially inspiring to hear from Mariya how Sahiyo’s work has been instrumental in passing state laws; most recently, and successfully, in Massachusetts. Sahiyo is now engaged in similar work to pass a state law in Connecticut, one of the ten remaining states without any legal protections against FGC whatsoever. I think focusing on the progress that has been made definitely provides effective encouragement to keep working for change.

It was similarly uplifting to learn that the Voices Projects have resulted in survivors feeling a sense of empowerment and a surge of desire for collective action, as well as experiencing a strong sense of comradery with other storytellers. This embodies what inspires and impresses me most about Sahiyo: not only are they doing crucial work to end FGC and stop future generations of girls, women and others from having to undergo the practice, but they also have an important focus on supporting those that have already been through it. Listening to the stories of these survivors conveys clearly how successful this parallelled approach is.

Interestingly, in Sahiyo’s study of 400 Dawoodi Bohra women, which found that 80% of the  women had been cut, 81% also said that they didn’t want the practice to continue into the next generation. FGC is a social norm that has been justified, with silence being a key part of why it has continued. I now understand how telling these stories breaks the silence and takes the conversation out of hidden, private spheres and into the public one. Mariya spoke of particularly relevant research that found when it comes to social norms and culture change, if 25% of a community changes or adopts a new norm, then it becomes wide scale enough for permanent change to occur.
Mariya concluded her talk by discussing Sahiyo’s various other programs, such as Thaal Pe Charcha, Bhaiyo, Sahiyo Activist Retreat, and Community Education and Outreach, all of which have had substantial success in supporting FGC survivors and raising awareness. It was clear by the end of the webinar how essential the services Sahiyo provide are to survivors alongside the wider communities, and what an integral role they play in worldwide efforts to stop FGC.

પ્રિય માસી: ફીમેલ જેનિટલ કટિંગ થી પીડિત મહિલાઓ માટે સેક્સ અને સંબંધની એક નવી કોલમ

પ્રિય માસી એ એક કોલમ છે, જે સેક્સ અને સંબંધ વિષેની એવી બધી બાબતો પર ભાર મૂકે છે, જેને પૂછવામાં તમને ડર લાગતો હોય! આ કોલમ સહિયો અને WeSpeakOut વચ્ચેની એક ભાગીદારી છે. તે આપણા બધા માટે છે, જેમને ફીમેલ જેનિટલ કટિંગ (એફ.જી.સી.) અથવા ખતના અને તેની આપણા શરીર, મન, સેક્સ્યુઆલિટી અને સંબંધો પર કેવી અસર પડે છે તે વિષે પ્રશ્નો હોય. બોહરીઓમાં, માસી એટલે તમારી મમ્મીની બહેન. અમે તમને અહિયાં તમારા પ્રશ્નો મોકલવા માટે આવકારીયે છીએ. જો તમને કોઇ સંકોચ થાય તો, મહેરબાની કરીને ઉપનામનો ઉપયોગ કરી શકો છો (તમારું સાચું નામ વાપર્યા વિના).

પ્રિય માસી,

મારી ઉંમર 40 વર્ષ છે અને મારો તલાક થઇ ગયો છે, પરંતુ હાલમાં હું એક સુંદર વ્યક્તિને મળી જે બોહરા સમાજના નથી અને અમારા સંબંધ ગાઢ બન્યા છે. શું મારે તેને મારા ખતના વિષે વાત કરવી જોઇએ? હું કેવી રીતે વાતની શરૂઆત કરું? અને શું તે જૂના માનસિક આઘાતને તાજો કરવો જરૂરી છે?

– ડિવોર્સી દુરિયાં

પ્રિય ડિવોર્સી દુરિયાં,

નવા સંબંધ માટે અભિનંદન! તમે આ પ્રશ્નનો ઉકેલ લાવવાનો પ્રયત્ન કરી રહ્યાં છો તે એક સારી બાબત છે. હું એ બાબતથી શરૂઆત કરીશે કે અંગત માહિતી શેર કરવી કે નહીં એ હંમેશા તમારી પસંદગી હોય છે અને તેના કેટલાક ફાયદાઓ અને ગેરફાયદાઓ હોય છે જેના પર વિચાર કરવો જોઇએ.

ચાલો ફાયદાઓથી શરૂ કરીએ:

ફાયદા #1: તમારી નબળાઇઓ શેર કરવાથી નિકટતા અને ભરોસામાં વધારો થાય છે. મારું માનવું છે કે ખાસ કરીને માનસિક આઘાતની બાબતમાં આ સાચું છે કારણ કે તેવું અધિકાંશ ગોપનીયતા, શરમ અને એકાંતના સંદર્ભમાં બને છે. કોઇ પ્રિયજન સાથે તે વિષે વાત કરવી એ મદદરૂપ થઇ શકે છે; તે મૌનને તોડે છે અને તમે એકલા હો તેવું ઓછું મેહસુસ થતું નથી.

ફાયદા #2: જ્યારે આપણા પ્રિયજનો એ બાબતને સમજે કે એક આઘાત આપણને માનસિક, શારીરિક અથવા સેક્સ્યુઅલી કેવી અસર કરે છે ત્યારે સાજા થવામાં તેઓ આપણા વધુ સારા સાથી સાબિત થઇ શકે છે.

આ રહ્યું એક ઉદાહરણ: ક્યારેક અમુક પ્રકારનો સ્પર્શ મને આધાત પહોંચાડે છે. મારા સાથીને ખતના વિષે જાણ હોવાથી તેણે મને સાથ આપ્યો અને મને મારા આધાતમાંથી બહાર નીકળીને ફરી સ્વસ્થ થવાનો સમય આપ્યો અને મારી મદદ કરી.

કેવી બાબતો તમને તકલીફો આપી શકે છે તેનો વિચાર કરો અને ત્યારબાદ તમને કેવી રીતે સપોર્ટ કરવો તે વિષે તમારા પ્રિયજનને જણાવો.

સાવધાની: સામેની વ્યક્તિ તમારી હિતેચ્છુ કે કેમ તે જાણો.

હવે ગેરફાયદા ની વાત કરીયે:

ગેરફાયદા #1: જો તમારા પ્રિયજન સહાનુભૂતિ પ્રત્યે કુશળ ના હોય અને/અથવા ખતના આઘાતજનક હોય શકે છે તે ના સમજે, તો તેઓ અજાણતાં તમારી લાગણીઓને ઓછી અથવા અમાન્ય કરી શકે છે અથવા તમને જજ કરી શકે છે. જે તમને ફરી આઘાતની લાગણી આપી શકે છે, ખાસ કરીને જો તમે તેના માટે તૈયાર ના હો તો.

આ મુશ્કેલી દૂર કરવાની એક રીત એ છે કે તમારી સ્ટોરી શેર કરતા પહેલાં ફક્ત માહિતી શેર કરો. તે માટે મેં આ બ્લોગ પોસ્ટ લખ્યો છે. ઉપયોગી એવા વધારે આર્ટિકલો અને વિડીયો માટે સહિયો બ્લોગ અને WeSpeakOut વેબસાઇટ જુઓ.

ગેરફાયદા #2: આપણને સપોર્ટ કરતા લોકો સાથે પણ આપણા માનસિક આઘાત વિષે વાત કરવી એ આપણને નિર્બળ અને ખૂબ જ લાગણીશીલ બનાવી શકે છે. જો તમને લાગે કે તમારી સાથે આવું બની શકે છે, તો સુનિશ્ચિત કરો કે તમારી પાસે તમને મદદ કરી શકે તેવી કોઇ વ્યક્તિ હોય. ઉદાહરણ તરીકે, કોઇ સારા મિત્ર અથવા સલાહકાર. આ બાબતની ખાતરી કરવાની એક રીત એ છે કે તમે જેં કંઇ કહી શકો તેનું રિહર્સલ કરવું અને સામે કેવી પ્રતિક્રિયા મળે છે તેના પર ધ્યાન આપવું.

વાતચીતની શરૂઆત કેમ કરવી:

ખતના વિષે વાત કરવાની ઘણી રીતો છે. આ રહી એક માર્ગદર્શિકા. તમને લાગુ ના પડતી હોય તેવી બાબતોને છોડી દો અને તેમાં તમારી પોતાની રીતે ફેરફાર કરો.

1. પ્રસ્તાવના:

હું તમારી સાથે કંઇક શેર કરવા માંગુ છું. તે એક અંગત અને સંવેદનશીલ વાત છે.

તમે મારા માટે એક મહત્વપૂર્ણ વ્યક્તિ હોવાને કારણે હું તમારી સાથે આ વાત શેર કરું છું.

હું ઇચ્છું છું કે તમે પહેલા પૂરી વાત સાંભળો અને પછી તમને કોઇ પ્રશ્નો હશે તો હું તેનો જવાબ આપીશ.

શું વાત કરવા માટે આ સમય યોગ્ય છે?

2. તેમને આ પ્રથા વિષે થોડી સામાન્ય માહિતી આપો, પરંતુ વધુ માહિતી આપશો નહીં:

મારો સમાજ ખતના નામની જેનિટલ કટિંગની પ્રથાને અનુસરે છે. હું જ્યારે નાનકડી હતી ત્યારે મારી સાથે પણ તેમ કરવામાં આવ્યું હતું. તે એક પ્રતિબંધિત વિષય છે અને તેને આઘાતજનક માનવામાં આવે છે.

3. તેમને તમારા પોતાના આઘાત વિષે જણાવો (આ ભાગ ઘણો મોટો હોય શકે છે, તેથી આ એક ફક્ત ઉદાહરણ છે):

હું ઠીક છું, પરંતુ ક્યારેક તે વિષે વિચારીને હું અસ્વસ્થ થઇ જાવ છું અને દર વખતે કેટલીક સેક્સ્યુઅલ સ્થિતિમાં હું માનસિક તણાવમાં હોવાનું મેહસુસ કરું છું.

4. તમે તેમના તરફથી શું અપેક્ષા રાખો છો તે વિષે તેમને જણાવો (આ ભાગ પણ ખૂબ જ મોટો હોય શકે છે):

હું એવું નથી ઇચ્છતી કે તમે હમણાં કંઇ કહો અથવા કરો.

તે મારા જીવનનો એક અનુભવ હોવાને કારણે હું તમારી સાથે આ વાત શેર કરી રહી છું અને તે કદાચ તમને એ સમજવામાં મદદરૂપ થાય કે શા માટે હું ક્યારેક ખાસ પ્રકારની પ્રતિક્રિયા આપું છું.

5. તેમને થોડી સામગ્રીઓ આપો, જેથી તેઓ તે વિષે થોડું વધારે જાણી શકે:

જો તમને કોઇ પ્રશ્નો હોય તો, મને તેનો જવાબ આપવામાં ખુશી થશે. જો તમને ગમે તો, હું તમને કેટલાક આર્ટિકલો વાંચવાનું અને વિડીયો જોવાનું સૂચન પણ કરી શકું.

હું ખરેખર આશા રાખું છે કે તમારો નવો પ્રેમી સારો હશે! જો તમે તેની સાથે વાત કરવાનો નિર્ણય કરો તો, તે કદાચ તમારી સાજા થવાના અનુભવને સારો બનાવી શકે છે.

– માસી

માસી ઉર્ફ ફરઝાના ડૉક્ટર

ફરઝાના એ એક નોવેલિસ્ટ અને પ્રાઇવેટ પ્રક્ટિસમાં સાયકોથેરાપિસ્ટ છે. તેણી WeSpeakOut અને ‘એન્ડ એફ.જી.એમ./સી. કેનેડા નેટવર્ક’ની એક સ્થાપક સભ્ય છે. તેણીને સંબંધો અને સેક્સ્યુઆલિટી વિષે વાત કરવી ગમે છે! તેણી વિષે તમે www.farzanadoctor.com પરથી વધુ માહિતી મેળવી શકો છો.

તેમની નવી નોવેલ સેવનને અહીં ઑર્ડર કરો, જેમાં દાઉદી બોહરા સમાજના સંદર્ભમાં બૈરાઓના સંબંધો, સેક્સ્યુઆલિટી, બેવફાઇ વિષે વાત કરવામાં આવી છે.

ઘોષણા: ફરઝાના સંપૂર્ણ રીતે સારી સલાહ આપતી હોય, તે છતાં આ કોલમ દરેક વ્યક્તિની અંગત ચિંતાઓનું સંબોધન કરશે નહીં અને તેનો વ્યાવસાયિક મેડિકલ અથવા સાયકોલોજિકલ સંભાળની અવેજી રૂપે ઉપયોગ કરવામાં આવવો જોઇએ નહીં.